مدتی ست
در ساده ترین لحظه ها
کم می آورم میان تا کردن لباسها پشت بخار یک فنجان چای یا وقتی که خانه
برای چند دقیقه ساکت میشود
یکباره چیزی از جایی نامعلوم درونم فرو می ریزد
و چشم هایم بی اجازه خیس میشوند
دیگر با اشک هایم دعوایی ندارم
میگذارم بیایند بنشینند کنارم
هرچه سالها نگفته ام را
به جای من بگویند. شاید این گریه ها
نشانه ی شکستنم نباشند شاید آدم
وقتی بیش از حد خودش را
سرپا نگه میدارد
بالاخره یک روز حق دارد
کمی فرو بریزد من ضعیف نشده ام؛
فقط از این همه محکم بودن
خسته ام...

یار که قدر مارا ندانست هیچ عیب نیست
ماهی چو به خشکی رسد قدر آب داند...!

شت

زنده باشی ممنون

🤣🤣🤣

بله مخصوصا شاهنامه

باید میگفتی من زندگیش کردم😅