خواهند داشت همچین خانمایی تایید نمیکنم ولی جواز نیست برن بهش تجاوز کنن
همسر یا دوست پسر هم فرقی نمیکنه نه یعنی نه هیچ توجیهی نداره چه محرمی و همسری چه عاشقی چه بدلباسی و روابط ازاد
هیچکدوم توضیحش نمیکنه خیلی ساده است

باشه لطف کن با آوردن منبع علمی ثابت کن

نکتهٔ مهم این است که این نتیجه دربارهٔ قضاوت ناظران دربارهٔ قربانی است؛ به‌خودی‌خود ثابت نمی‌کند که لباس علت وقوع تجاوز است.

در نتیجه، باید میان سه موضوع تمایز بگذاریم: تأثیر لباس بر برداشت دیگران، تأثیر عوامل مختلف بر احتمال وقوع یک جرم و مسئولیت اخلاقی یا حقوقی شخصی که آن جرم را مرتکب شده است. یکی را نمی‌توان بدون استدلال به دیگری تبدیل کرد.

به‌مدت 1m 34s پردازش کرد

۹. پاسخ نهایی: آیا این منابع برای تبلیغ برهنگی هستند؟

برای سنجش این ادعا، بهتر است به‌جای حدس زدن دربارهٔ انگیزهٔ نویسندگان، به محتوای واقعی نوشته‌ها مراجعه کنیم.

آیا مقالهٔ واشنگتن‌پست از مردم می‌خواهد برهنه شوند؟ خیر؛ موضوع آن ناکارآمدی مقررات پوششی به‌عنوان راه‌حل تعرض جنسی است.

آیا نمایشگاه دانشگاه آرکانزاس برهنگی را ترویج می‌کند؟ هدف اعلام‌شدهٔ آن به نمایش گذاشتن لباس‌های بازماندگان برای مقابله با مقصر دانستن قربانی است.

آیا گزارش The Independent دربارهٔ نمایشگاه بروکسل، دعوت به برهنگی است؟ خیر؛ این گزارش نمایش لباس‌های متفاوت بازماندگان، از لباس خواب تا لباس‌های روزمره، را در چارچوب مقابله با این تصور بررسی می‌کند که لباس علت یا توجیه تعرض است.

آیا مقالهٔ مربوط به زنان مسلمان، تبلیغ بی‌حجابی است؟ آن مقاله روایت‌های زنانی را مطرح می‌کند که با وجود پوشش اسلامی نیز آزار جنسی را تجربه کرده‌اند؛ بنابراین ادعای مصونیت قطعی به‌واسطهٔ پوشش را به چالش می‌کشد، نه اینکه ضرورتاً از کنار گذاشتن حجاب دفاع کند.

برای اینکه ادعای «تبلیغ برهنگی» معتبر باشد، باید نشان داده شود که منابع مورد بحث واقعاً برهنگی را توصیه یا ترویج می‌کنند. صرف اینکه نویسندگان با مقصر دانستن قربانی مخالف‌اند، چنین نتیجه‌ای را ثابت نمی‌کند.

متن آماده برای پاسخ دادن به او

اینکه بگویی منابعی که با مقصر دانستن قربانیان تعرض جنسی مخالف‌اند، برای تبلیغ برهنگی نوشته شده‌اند، نه استدلال منطقی است و نه برداشت دقیقی از محتوای آن‌ها.

هیچ تناقضی وجود ندارد میان اینکه کسی به حجاب اعتقاد داشته باشد و در عین حال بگوید تعرض جنسی به زن، صرف‌نظر از پوشش او، قابل توجیه نیست. این دو موضوع کاملاً متفاوت‌اند. می‌توان پوشش اسلامی را از نظر دینی واجب دانست، بدون اینکه ادعا کنیم زن بی‌حجاب مسئول رفتار فرد متجاوز است.

مقالهٔ واشنگتن‌پست دربارهٔ این است که چرا مقررات پوششی به‌تنهایی نمی‌توانند جلوی تعرض جنسی را بگیرند. نمایشگاه دانشگاه آرکانزاس لباس‌های بازماندگان را نشان می‌دهد تا این تصور را به چالش بکشد که لباس قربانی علت تعرض بوده است. نمایشگاه بروکسل نیز لباس‌هایی معمولی، از لباس خواب تا لباس‌های روزمره و لباس یک کودک، را نمایش می‌داد. این‌ها دعوت به برهنگی نیستند؛ تلاش‌هایی برای نشان دادن این واقعیت‌اند که وقوع تعرض را نمی‌توان صرفاً با نگاه کردن به لباس قربانی توضیح داد.

مسئلهٔ اصلی این است که لباس، به‌خودی‌خود، رضایت به رابطهٔ جنسی نیست. هیچ نوع پوششی مجوز تعرض محسوب نمی‌شود. ممکن است دربارهٔ پوشش مناسب، حجاب یا ارزش‌های اخلاقی اختلاف‌نظر داشته باشیم؛ اما این اختلاف‌ها دلیل نمی‌شوند که مسئولیت رفتار یک متجاوز را بر عهدهٔ قربانی بگذاریم.

یک نکتهٔ دیگر هم مهم است: اگر ادعا می‌کنی این مقالات تبلیغ برهنگی می‌کنند، باید جمله‌ای از خود آن‌ها ارائه بدهی که چنین چیزی را توصیه کرده باشد. نمی‌توان ابتدا موضع نویسنده را تحریف کرد و سپس همان موضع تحریف‌شده را رد کرد.

دفاع از حجاب به چنین استدلالی نیاز ندارد. اگر حجاب از نظر تو ارزش دینی و اخلاقی دارد، می‌توانی از آن با دلایل دینی و اخلاقی دفاع کنی. اما برای دفاع از حجاب لازم نیست بگویی زنی که پوشش متفاوتی دارد، مسئول تعرضی است که شخص دیگری انتخاب کرده مرتکب شود.

بنابراین، مخالفت با مقصر دانستن قربانی نه مساوی با تبلیغ برهنگی است و نه مستلزم مخالفت با حجاب. این دو را یکی گرفتن، خلط دو موضوع متفاوت است؛ برای نقد معتبر هم باید به استدلال واقعی منابع پاسخ داد، نه به انگیزه‌ای که بدون مدرک به نویسندگان نسبت داده می‌شود.

یادداشت دربارهٔ اعتبارسنجی پیوندها: پیوند UN Women در فهرست دو بار تکرار شده است. صفحهٔ دانشگاه اورگن با نشانی ارائه‌شده در زمان بررسی خطای ۴۰۴ می‌داد و صفحهٔ دانشگاه ریچموند نیز مستقیماً قابل‌بازیابی نبود؛ بنابراین محتوای فعلی این دو صفحه را مستقلاً تأییدشده فرض نکردم. استدلال بالا بر منابع قابل‌دسترسی و محتوای قابل‌بررسی آن‌ها تکیه دارد.

مقالهٔ «Marked for Mayhem» از Psychology Today که در ژانویهٔ ۲۰۰۹ منتشر شده، دربارهٔ چگونگی انتخاب قربانیان از سوی مجرمان و نشانه‌های آسیب‌پذیری بحث می‌کند. نویسندگان می‌گویند برخی مجرمان به دنبال افرادی می‌گردند که کنترل کردن آنان برایشان آسان‌تر باشد. مقاله به رفتار، زبان بدن، موقعیت مکانی و میزان هوشیاری اشاره می‌کند و حتی می‌گوید تصور رایج دربارهٔ اینکه لباس‌های تحریک‌آمیز خطر تعرض را افزایش می‌دهند، با یافته‌هایی که در آن مقاله نقل شده‌اند، سازگار نیست؛ زیرا برخی از زنان هدف تعرض، پوشش کاملاً پوشیده دارند.

بااین‌حال، باید این منبع را با دقت خواند. مقاله دربارهٔ عوامل احتمالی آسیب‌پذیری در انتخاب قربانی است و نباید آن را به‌تنهایی پژوهشی قطعی دربارهٔ تمام عوامل مؤثر بر خشونت جنسی به شمار آورد.

حتی اگر بپذیریم که در بعضی موقعیت‌ها عوامل مختلفی بر انتخاب قربانی از سوی مجرم اثر می‌گذارند، باز هم نتیجه نمی‌شود که قربانی مسئول تصمیم مجرم است.

برای روشن شدن تفاوت، سرقت را در نظر بگیر. یک سارق ممکن است کیف فردی را به این دلیل انتخاب کند که تصور می‌کند صاحب آن توانایی کمتری برای مقاومت دارد. از این موضوع نمی‌توان نتیجه گرفت که صاحب کیف مسئول سرقت است یا سرقت اموال او موجه بوده است.

در خشونت جنسی نیز تشخیص شرایطی که مجرم از آن‌ها سوءاستفاده می‌کند، با توجیه عمل مجرم یا مقصر دانستن قربانی فرق دارد.

پس حتی این مقاله هم مدرکی برای ادعای «تبلیغ برهنگی» نیست. موضوع آن بررسی نحوهٔ انتخاب قربانیان است، نه توصیه به برهنه شدن.

۷. دانشگاه کانکتیکات جنوبی چه نکته‌ای را مطرح می‌کند؟

صفحهٔ آموزشی دانشگاه ایالتی کانکتیکات جنوبی دربارهٔ «فرهنگ تجاوز، مقصر دانستن قربانی و واقعیت‌ها» بررسی می‌کند که چگونه برخی نگرش‌های اجتماعی، خشونت جنسی را عادی‌سازی یا توجیه می‌کنند. این صفحه، بررسی عمومی پوشش، وضعیت روانی، انگیزه‌ها و سابقهٔ قربانی برای زیر سؤال بردن او را از نمونه‌های مقصر دانستن قربانی معرفی می‌کند و تأکید دارد که تعرض جنسی تقصیر قربانی نیست.

این موضوع به‌ویژه از نظر اخلاقی مهم است، زیرا ممکن است پرسش دربارهٔ لباس قربانی به‌جای روشن کردن رفتار مرتکب، به ابزاری برای سنجش اینکه قربانی تا چه اندازه سزاوار همدلی است تبدیل شود.

البته در تحقیقات کیفری ممکن است بررسی لباس، آثار جسمانی و سایر شواهد مرتبط، از نظر پزشکی قانونی اهمیت داشته باشد. اشکال در پرسیدن هر سؤال دربارهٔ لباس نیست؛ اشکال زمانی است که از لباس برای استنتاج رضایت، توجیه تعرض یا متهم کردن قربانی استفاده می‌شود.

برای مثال، این دو پرسش یکسان نیستند:

«چه شواهدی برای بازسازی واقعه وجود دارد؟»

و

«چرا چنین لباسی پوشیده بودی؛ مگر نمی‌دانستی چه اتفاقی می‌افتد؟»

اولی می‌تواند بخشی از تحقیق دربارهٔ واقعه باشد. دومی، اگر برای انتقال تقصیر به قربانی مطرح شود، مبتنی بر پیش‌فرضی است که باید جداگانه اثبات شود.

RAINN، سازمان آمریکایی فعال در زمینهٔ مقابله با تعرض جنسی، نیز توصیه می‌کند هنگام گفت‌وگو با بازماندگان، از پرسش‌هایی مانند «چه پوشیده بودی؟» که ممکن است احساس سرزنش شدن ایجاد کنند، پرهیز شود. این توصیه به حمایت از بازمانده مربوط است، نه تبلیغ نوع خاصی از پوشش.

۸. آیا تمام این منابع از نظر علمی هم‌سطح‌اند؟

خیر؛ و برای دفاع منطقی از این موضع، بهتر است این نکته را صادقانه بگوییم.

در فهرست ارائه‌شده، چند نوع منبع وجود دارد: مقالهٔ دیدگاه‌محور در The Washington Post، مقالهٔ مجله‌ای در Psychology Today، گزارش رسمی دانشگاه آرکانزاس از یک نمایشگاه، گزارش‌های رسانه‌ای در The Independent و مطالب آموزشی نهادهای دانشگاهی و سازمان ملل متحد.

این منابع از نظر نوع نگارش، روش گردآوری اطلاعات و قدرت اثبات تجربی یکسان نیستند. برای مثال، روایت‌های شخصی زنان مسلمان در The Independent برای نشان دادن تجربهٔ واقعی آزار مفیدند، اما به‌تنهایی تعیین نمی‌کنند پوشش چه اندازه بر احتمال وقوع تعرض اثر می‌گذارد. همین‌طور، خبر یک نمایشگاه دانشگاهی را نباید با یک مقالهٔ داوری‌شدهٔ آماری برابر دانست.

بااین‌حال، این تفاوت‌ها هیچ کمکی به ادعای تبلیغ برهنگی نمی‌کنند. هدف اعلام‌شدهٔ منابعی که در دسترس بررسی شدند، مقابله با سرزنش قربانی، نقد اتکای صرف به مقررات پوششی و حمایت از بازماندگان بوده است.

برای بررسی علمی‌تر اثر پوشش بر احتمال تعرض، باید به پژوهش‌هایی پرداخت که رفتار واقعی مرتکبان، شرایط وقوع جرم و متغیرهای مداخله‌گر را بررسی می‌کنند. در این زمینه، یک فراتحلیل منتشرشده در مجلهٔ Aggression and Violent Behavior در سال ۱۹۹۶ نشان داد که میزان آشکار بودن پوشش می‌تواند بر میزان مسئولیتی که ناظران به قربانی فرضی نسبت می‌دهند اثر بگذارد.

یکی از مهم‌ترین منابع فهرست تو، خبر رسمی دانشگاه آرکانزاس در اکتبر ۲۰۱۷ است. این دانشگاه نمایشگاهی با عنوان What Were You Wearing? برگزار کرد که لباس‌های بازسازی‌شده بر اساس روایت بازماندگان تعرض جنسی را به نمایش می‌گذاشت. هدف اعلام‌شدهٔ آن، به چالش کشیدن این تصور بود که انتخاب لباس قربانی علت مستقیم تعرض است.

حالا باید پرسید: برای رسیدن به این هدف، چرا لباس‌های واقعی و معمولی افراد نمایش داده می‌شوند؟

زیرا بعضی افراد تصور می‌کنند که تعرض جنسی معمولاً نتیجهٔ پوشیدن لباس تحریک‌آمیز است. نمایشگاه با نشان دادن لباس‌هایی که افراد مختلف هنگام وقوع تعرض بر تن داشته‌اند، توجه مخاطب را به یک مشکل دیگر جلب می‌کند: وقتی دربارهٔ پوشش قربانی سؤال می‌کنیم، آیا در حال بررسی جرم هستیم یا می‌خواهیم برای رفتار مجرم توجیهی پیدا کنیم؟

گزارش روزنامهٔ The Independent دربارهٔ نمایشگاه مشابهی در بروکسل در ژانویهٔ ۲۰۱۸ توضیح می‌دهد که در آن لباس‌هایی مانند لباس خواب، گرم‌کن ورزشی، و حتی تی‌شرت کودکی با طرح My Little Pony به نمایش درآمده بودند. یک لباس پلیس نیز در میان نمونه‌ها وجود داشت. هدف نمایشگاه مقابله با این تصور بود که نوع لباس، تعرض را تحریک یا توجیه می‌کند.

این مثال اهمیت دارد، زیرا نمایشگاه صرفاً مجموعه‌ای از لباس‌های پوشیده یا صرفاً لباس‌های باز را نمایش نمی‌داد. پیام آن دربارهٔ اصل دیگری بود: هیچ‌کس نباید برای اثبات بی‌گناهی خود مجبور باشد نشان بدهد لباسش به‌اندازهٔ کافی پوشیده بوده است.

به‌علاوه، اگر هدف تبلیغ برهنگی بود، لازم بود نمایشگاه صریحاً برهنگی را به‌عنوان یک انتخاب مطلوب تبلیغ کند. اما هدف اعلام‌شدهٔ آن، تغییر نگاه جامعه به قربانیان خشونت جنسی بود. نسبت دادن هدفی متفاوت به آن، بدون ارائهٔ مدرک، استدلال معتبری نیست.

۴. منبع سازمان ملل متحد چه می‌گوید؟

پیوند UN Women در فهرست تو با عنوان «Don’t Blame the Clothes» به موضوع مقصر دانستن قربانی مربوط است. این پیوند در بررسی مستقیم برای من خطای دسترسی می‌داد؛ بااین‌حال، یک گزارش منتشرشده در وب‌سایت منطقه‌ای همین نهاد، توضیح می‌دهد که نمایشگاه #DontTellMeHowToDress لباس‌های پوشیده‌شده توسط بازماندگان خشونت جنسی را به نمایش می‌گذارد تا این تصور را به چالش بکشد که ظاهر و رفتار زنان، مسئول تعرضی است که علیه آنان انجام شده است.

در اینجا هم باید میان دو ادعا تفاوت گذاشت:

ادعای نخست: «نوع پوشش افراد نباید مبنای توجیه خشونت جنسی یا مقصر شناختن قربانی باشد.»

ادعای دوم: «همهٔ افراد باید لباس‌های باز بپوشند یا برهنه باشند.»

این دو ادعا هیچ هم‌ارزی منطقی‌ای ندارند. محتوای منبع مورد بحث به ادعای نخست مربوط است؛ برای نسبت دادن ادعای دوم به آن، به شواهد مستقلی نیاز داریم.

حتی عنوان «لباس را سرزنش نکنید» نیز به معنای «هر نوع لباسی بپوشید» نیست. معنای آن در این بافت این است که لباس را بهانه‌ای برای توجیه آزار یا انتقال مسئولیت از آزارگر به قربانی قرار ندهید.

۵. چرا پوشش پوشیده تضمین نمی‌کند که تعرض رخ ندهد؟

این بخش مستقیماً با ادعای رایج «اگر زن پوشیده باشد، مورد تعرض قرار نمی‌گیرد» ارتباط دارد.

مقالهٔ The Independent با عنوان «Mayim Bialik, if you think modest clothing protects you from sexual harassment, you need to listen to these Muslim women» در اکتبر ۲۰۱۷، روایت‌هایی از زنان مسلمان را نقل می‌کند که با وجود استفاده از حجاب، نقاب یا پوشش کامل، آزار جنسی را تجربه کرده‌اند. از جمله، زنی توضیح می‌دهد که در زمان تعرض در یک بازار، نقاب بر چهره داشته است. این مقاله همچنین به روایت‌هایی از زنانی اشاره می‌کند که با پوشش کامل، آزار خیابانی یا تعرض جنسی را تجربه کرده‌اند.

البته این مقاله یک گزارش دیدگاه‌محور مبتنی بر روایت‌های شخصی است، نه یک پژوهش آماری که به‌تنهایی بتوان با آن میزان خطر را در گروه‌های مختلف مقایسه کرد. ارزش آن برای این بحث، نشان دادن این نکته است که پوشش پوشیده مصونیت تضمین‌شده در برابر آزار نیست.

از نظر منطقی نیز موضوع روشن است: اگر کسی ادعا کند که پوشش خاصی در تمام شرایط مانع تعرض می‌شود، وجود موارد مستند تعرض به افراد دارای آن پوشش، ادعای مطلق او را زیر سؤال می‌برد.

البته از این نتیجه نباید به نتیجهٔ افراطی دیگری رسید؛ مثلاً نباید گفت پوشش هیچ‌وقت نمی‌تواند بر نحوهٔ برداشت دیگران از یک فرد اثر بگذارد. این ادعا نیز به شواهد نیاز دارد. حرف دقیق‌تر این است که اثر احتمالی پوشش بر برداشت دیگران با جلوگیری قطعی از تعرض، رضایت جنسی یا مسئولیت مرتکب یکی نیست.

۶. آیا مقالهٔ Psychology Today با این استدلال‌ها تناقض دارد؟

پاسخ منطقی به ادعای «این منابع برای تبلیغ برهنگی هستند»

این ادعا با محتوای منابعی که ارائه کرده‌ای، سازگار نیست. موضوع اصلی این مطالب، ترویج برهنگی یا مخالفت با حجاب نیست؛ مسئله این است که آیا پوشش یک فرد می‌تواند تعرض جنسی را توجیه کند، رضایت او به رابطهٔ جنسی را ثابت کند یا مسئولیت جرم را از مرتکب به قربانی منتقل کند.

برای نقد این ادعا، لازم نیست از برهنگی دفاع کنیم یا با حجاب مخالفت کنیم. کافی است نشان بدهیم که شخص مورد بحث، دو موضوع متفاوت را با یکدیگر خلط کرده است: حق انتخاب پوشش، و مسئولیت مرتکب خشونت جنسی.

۱. مغالطهٔ اصلی: مخالفت با مقصر دانستن قربانی، مساوی با تبلیغ برهنگی نیست

فرض کنیم کسی معتقد باشد زنان باید پوشش متواضعانه یا پوشیده داشته باشند. این شخص می‌تواند چنین باوری را بر مبنای برداشت دینی، اخلاق شخصی یا فرهنگ خود انتخاب کند. اما از این باور، به‌خودی‌خود نتیجه نمی‌شود که اگر زنی پوشش متفاوتی داشت، تعرض به او تقصیر خودش بوده است.

این دو گزاره مستقل‌اند:

«من از نظر دینی یا اخلاقی پوشش خاصی را ترجیح می‌دهم.»

«کسی که پوشش متفاوتی دارد، به همین دلیل مسئول تعرضی است که دیگری علیه او مرتکب شده است.»

گزارهٔ نخست بیانگر یک ترجیح یا هنجار دربارهٔ پوشش است؛ گزارهٔ دوم ادعایی دربارهٔ مسئولیت یک جرم است و برای اثبات آن باید دلیل جداگانه‌ای ارائه شود.

مقالهٔ The Washington Post با عنوان «Why Dress Codes Can’t Stop Sexual Assault» دقیقاً به همین تمایز می‌پردازد. نویسنده سیاست‌های پوششی را نقد می‌کند که قرار است با محدود کردن لباس دختران و زنان، از تعرض جلوگیری کنند، درحالی‌که توجه کافی به رفتار فرد متعرض ندارند. مقاله نمی‌گوید همه باید برهنه باشند؛ استدلالش این است که نمی‌توان مسئولیت رفتار یک فرد متجاوز را با تغییر لباس قربانی حل‌وفصل کرد.

بنابراین، اگر کسی از این مقاله نتیجه بگیرد که «نویسنده خواهان تبلیغ برهنگی است»، باید جمله‌ای از متن ارائه کند که واقعاً چنین موضعی را بیان کرده باشد. صرف مخالفت با یک استدلال، مجوزی برای نسبت دادن عقیده‌ای کاملاً متفاوت به نویسنده نیست.

این خطا را می‌توان مغالطهٔ پهلوان‌پنبه‌ای دانست: به‌جای پاسخ دادن به استدلال واقعی طرف مقابل، موضع او را به شکلی دیگر بازسازی می‌کنیم و سپس همان نسخهٔ تحریف‌شده را رد می‌کنیم.

۲. آیا می‌توان با حفظ اعتقاد به حجاب، با مقصر دانستن قربانی مخالفت کرد؟

بله. هیچ تناقض منطقی‌ای میان این دو موضع وجود ندارد.

یک مسلمان می‌تواند معتقد باشد که حجاب از نظر دینی واجب است و هم‌زمان تأکید کند که تعرض جنسی به زن بی‌حجاب، کم‌حجاب یا حتی فردی که کاملاً برهنه است، به این دلیل قابل توجیه نمی‌شود.

به همین ترتیب، یک فرد سکولار می‌تواند با اجبار قانونی به حجاب مخالف باشد، ولی همچنان با برهنگی نیز موافق نباشد. مخالفت با اجبار، مخالفت با حجاب و تبلیغ برهنگی سه موضع متفاوت‌اند.

نکتهٔ بنیادی این است که برای دفاع از حجاب، نیازی به اثبات این ادعا نیست که قربانیان تعرض، به دلیل پوشش خود مسئول جرم هستند. این دو بحث به یکدیگر وابسته نیستند.

اگر کسی پوشش را یک ارزش اخلاقی می‌داند، می‌تواند دربارهٔ آن استدلال دینی و اخلاقی ارائه کند. اما برای اثبات ارزش پوشش، لازم نیست ادعا کند مردان در برابر دیدن بدن زنان اختیار رفتار خود را از دست می‌دهند یا زنان با پوشش نامتعارف مسئول تصمیم دیگران می‌شوند.

چنین استدلالی حتی ممکن است نتیجه‌ای برخلاف هدف اولیه داشته باشد: به‌جای تأکید بر کنترل رفتار فرد، این تصور را تقویت کند که مردان توانایی مسئولانه رفتار کردن ندارند و زنان باید دائماً رفتار خود را برای مهار آنان تنظیم کنند.

۳. نمایش لباس قربانیان در دانشگاه آرکانزاس چه ربطی به تبلیغ برهنگی دارد؟



نمونه‌هایی از نمایشگاه‌های «آن روز چه پوشیده بودی؟»؛ هدف این آثار، به چالش کشیدن مقصر دانستن قربانی است.

میگم تو معیار سنج داری اینقدر از اول داری مثل منبع و معبار حرف میزنی بس کننننن
هیچ توجیهی برای تجاوز نیستتتتتت نه یعنی نه

اصلا بحث رعایت نیست
شما هر چه قدرم رعایت کنی بازم یکی بهت تجاوز میکنه برای متجاوز پوشش مهم نیست

چطوری دوری کنه؟
سه نفر یهو گیرش بیارن بهش تجاوز کنن
چه ربطی به حیا و عفت این چیزا داره؟
تجاوز تجاوزه
اگه زن خودش راضی باشه دیگه اسمش تجاوز نیست

همه انسان ها خط قرمز دارن
اما خط قرمز ها یکسان نیست