من توی شرایط خیلی سختی زندگی کردم که یکی از دختر های فامیل مون با شرایط خیلی بهتر از من ازدواج کرد ، من سرزنشش نمیکنم چون یک تصمیم شخصی گرفت و اینکه میگم بهتر صرفا از جهت ظرفیت خودمه چون شاید از جانب ظرفیت اون بدترین دوران ممکن بوده ، شایدم اون ازدواج خوشبختی بهتری براش داشته تا توی خونه ی پدر بودن.
اما من حتی وقتی اولین بار توی سن بلوغ سن خیلی کم مثلا ۱۳ سالگی برام خواستگار اومد ، باتوجه به اینکه تحت فشار شدید خشونت خونگی بودم اما توی عالم بچگی ذهنم میرسید اگر ازدواج کنم خودمو دارم از توی چاله میندازم توی چاه !
همش به خودم میگفتم اگر چند سال درس بخونم میتونم از این شهر برم ولی اگر ازدواج کنم تا اخر عمر اسیرم...
فقط ۱۳_۱۴ سالم بود اینطور فکر میکردم و همین طور هم شد ...
خب من آخرشم رفتم راه دور تحصیل کردم آزادی و استقلال شخصیتی خودم رو به دست آوردم. دوتا لیسانس گرفتم ، کسب و کار خودمو راه اندازی کردم ، پس انداز خودمو کنار گذاشتم و الانم میخوام بیشتر تلاش کنم که در آستانه ی ۳۰ سالگی نتیجه ی صبرم و تلاش و استمرارم رو توی این ۱۰ _۱۵ سال اخیر رو ببینم پس ازدواج اصلا برای من گزینه ی مناسبی نیست
در ضمن اون زمان که یک دانش آموز کلاس هشتمی بودم یه خواستگار هایی که داشتم که لول و جایگاه اجتماعی نداشتن اما الان خواستگارام از هم رشته و تخصص های خودمن و من مطمئنم وقتی ۳۰ سالگی نسبت به الانم حتی پیشرفت بهتری داشته باشم میتونم با آدم های بهتری هم آشنا بشم که جایگاه های بهتری دارن نه فقط جنس مخالف در همه ی زمینه ها منظورمه رفت و آمد دوست آشنا و غیره... اصلا از انتخابی که کردم پشیمون نیستم و چقدر به خودم افتخار میکنم چون دیدم اونایی که تو شرایط من بودن برای فرار به ازدواج پناه آوردن ولی الان همونا چقدر به آزادی که من توی این سن دارم الان در حالیکه اونا مادر یه بچه شدن ندارن غبطه میخورن.

حالا نمیدونم برا همه صدق بکنه یا نه

برادر من بخاطر اینکه خیلی حرفه ای بود سرهنگه گفت کلاسارو نیا

خوشحالم این‌و میشنوم🌺

مرسی ممنون اره خوبم

مرسی تو خوبی ؟

چطوری

خدا رحم کرد

الان گرفتم که☺️